Vaquí ma respònsa ai demandas de Laurenç Revest.

"Reinat Merle, professor agregat d'Istòria, cercaire sus l'istòria e la literatura occitana. 
- Reinat Merle, se vos volètz presentar, d'ont ven vòstre interès per l'occitan provençal e la cultura occitana en general ?

Parli un occitan provençau que mi vèn de familha obriera de la Sanha de Mar, ma grand subretot, immigrada italiana. L'ai escrich, ensenhat, fach jogar au teatre, mai siáu pas çò que leis occitanistas d'encuèi sònan "occitanista". Ara, qu'entri dins mei 80 ans, siáu retirat d'un trabalh de recerca sus l'escrich occitan, trabalh que faguèri per lo plaser en defòra e en demai de mon emplec d'ensenhaire d'istòria de licèu. Mon blòg ne's lo rebat. Siáu pas jamai estat un "professionau" de la recerca. Podetz legir mei motivacions (categoria dau meme nom) dins lo blòg.
Dins lo Var, monte resti, l'a un occitanisme politic (Partit occitan), e un occitanisme culturau (IEO) e'n siáu pas, estènt que mi reconoissi plus gaire dins aquesteis amiras (que respecti), e que, per aquestei collègas e amics, siáu puslèu un "exagonau" a chivau entre doas cadieras.
De tot aquò, restaràn dins leis archius quauquei libres, estudis, poèmas, per d'iniciats de mens en mens nombrós, ailàs.
Mai sovèti de tot còr que lei joines tròban d'autrei dralhas per afortir un avenidor a nòstra lenga !

Coma vesètz l'evolucion de l'occitanisme de vòstra region e d'Occitània en general despuèi que l'observatz ? 

Que dire ? Senon que, per lei profans, faudriá promier faire une esfòrç de vocabulari.
De qué parlèm si un parla d’ « Occitània » e d’ « occitanisme » ?
« Occitània » : Una definicion de basa recapaira, aquela d’un espaci que fuguèt aqueu d’una lenga, granda lenga de cultura, puèi lenga abandonada au pòble, lenga qu’au sègle XIXen lei Felibres provençaus vouguèron illustrar e sauvar per la literatura…
Mas aquesta definicion basica noirisse despuèi l'embolh dei practicas, dei conviccions, deis ideologias que se pòu resumir de biais reductor en : « occitanisme », tèrm qu'esconde de fach la granda diversitat d'aqueleis engatjaments.
Per çò que mi tòca, venguèri a l’ « occitanisme » l'endeman de 1968, per la lectura de Robèrt Lafònt, per lei cançons de Marti e lei poèmas enflambats d’Ives Roqueta, per lei promiereis universitats d’estiu de l’Institut d’Estudis Occitans (IEO).
Mon occitanisme rejonhiá pas exactament aqueu d'aquestei grands initiators. Eri alora militant actiu dau PCF, e proposavi a mei cambaradas, inicialament mai indiferents o dubitatius, un occitanisme qu'èra aqueu dau respèct dau pòble qu'aviá parlat e parlava ancar aquesta lenga. Partajavi ges de perspectiva autonomista o nacionalista occitana, mas mi retrobavi dins lei batalhas unissent la defensa de la lenga e de la cultura d’Òc, e la protestacion còntra la desindustrializacion dau país, la mesa a mòrt de l’agricultura tradicionala e la transformacion dau « Sud » en bronza cul d’Euròpa. Fuguèt rapidament la posicion de la federacion comunista d'Eraur. D’autrei seguèron.
Mas aquesta positici rescontrèt la Viva oposicion d’un autre corrent occitanista, animat per lo militant comunista montalbanés Feliç Castan, per loquau la defensa de la cultura d’Òc ganhava ren de se foraviar dins de revendicacions economicas, politicas e socialas : deviá èstre unicament culturala, e essencialament literària, dins una entrepresa decentralizairitz.
Tot aquò mi sembla ben luenh. Ai vist esguilhar leis engatjaments occitanistas abandonar sei terrens promiers, e passar doçament de la lucha revendicativa politico-socio-economica vèrs lo suplement d’anma de la cançon tradicionala, dau fòlc occitan, e mai dau « balèti » que fuguèa flòri un temps. Ansin, dau temps que lo mòt « occitan » ganhava de terren, e de còups èra mes a totei lei sauças, la revendicacion occitanista s’aflaquissiá e s’embarrava dins un guet (ghetto) de nostalgics.
Pasmens, aquesta revendicacion èra pas mòrta: s’inscriviá desenant dins un grand esper pedagogic : sauvar la lenga en granda perdicion d’usatge per sa reintroduccion dins l’ensenhament public, e son aprendissatge per d'enfants que parlan que francés e anglés ! Realisme o utopia ? Pensi puslèu au segond tèrm, en mesurant quant, fòra d'aquelei quauquei cors parcimoniosament dispensats, lo supòrt sociau de la lenga fuguèt laminat.
Mas bensai siáu pessimista de tròup. Es de tot biais çò que mi dién lei darniers dei Moïcans que se retròban una fes l' an… per la dictada occitana !

- D'autras reflexions de dire, sus l'actualitat, l'avenir ?

Lei respònsas complètas an’aqueste escambi son ben tròp vastas per ieu. S’atròban dins aqueste blòg, e que m’es ben malaisat de ne’n donar un esquichum que siegue pas reductor...

- Bibliògrafia ?

Publiquèri una tèsi, quauquei libres, e tot plen d’estudis sur la publicacion politica, religiosa, sociala de l’occitan provençau e alpin, ai sègles XVIII e XIX, e, tanben, dins una amira comparativa, aquèla dau francòprovençau (arpitan) de França e de Soissa. De sinhalar tanben mon libre sus l’enquista linguistica de 1807, « Visions de l’idiome natal », Trabucaire, 2010. Mon polar (en francés) sur una autra enquista, d’ièr a pena, sus lei confinhs de la lenga occitana : « Le Couteau sur la langue », Jigal, 2001.